Eren Ayan
@ePayet
Ankara
Ankara/Altındağ, 19 Haziran
36 okur puanı
Kasım 2018 tarihinde katıldı
8/10
Beğendi
·2021 22. kitabı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Herkese merhaba arkadaşlar. Çirkin, kambur bir zangocun ve o zangoçu evlatlık edinen Notre Dame'ın Başpiskoposunun aynı çingene kıza; kızın ise bir subaya aşık olması ile kitabın ana olayı başlar.
Hugo, “Mimari bilgim o kadar kuvvetli ki sizi Paris'e gitmeden Paris'in sokaklarında, katedrallerinde, kiliselerinde, meydanlarında fevkalâde gezdiririm.” diyor resmen. Paris'in mimarisini ve zamanın kafa yapısını çok güzel bir şekilde okuyucuya lanse ediyor. Mimariye ilginiz yoksa, teknik anlamda kitap sizi buralarda sıkabilir, fırlatıp atmak isteyebilirsiniz. Ana olaya geldiğimiz de merak uyandırıcı bir hikâye sizi bekliyor. Ben en çok sonunu beğendim ve kitabın son sayfasını bir Quasimodo aşığı olarak kapattım.
Ne mutlu çabuk gidene dünyadan; Hele bu dünyaya hiç gelmeyene!
Herkese merhabalar.
Hayatınızı değiştirecek (bakın, değiştirebilecek demiyorum) bu kitap ile eşsiz bir beyin fırtınasına çıkacaksınız. Aşırı muhafazakâr bir insansanız rubailer boyunca Hayyam'a küfürler edebilirsiniz ancak daha ortada duran, Hayyam'a yakın düşünceleri olanlar, kitabın ardından adeta içmeden sarhoş olacaklardır.
Bunun yanında her rubainin Hayyam'a ait olmadığı da söylenmekte ama şunu söyleyebilirim ki bu rubailer ya Hayyam'ın ya da Hayyam'ın düşüncelerini benimseyenlerin. Ne fark eder ki?
Ben kitaptan önce “Semerkant”ı okudum, orada Hayyam hakkında bir çok fikir oluştu kafamda. Buradan yola çıkarak diyorum ki bu rubailer ya Hayyam'ın ya da Hayyamca...
Hayyam'ı aynamda, bardağımda, yediğim içtiğim toprak mahsullerinde, şarapta, sürahide... Her yerde görüyorum. Her yerde de ondan selamımı esirgemiyorum. Buradan da selamlarımı yolluyorum Hayyam'a ve Hayyam gibi olanlara.
