Ne güzel demiş Zülfü Livaneli..Okumak bazen yeni şeyler öğrenmek değildir.
Bazen insanın kendine yeniden yaklaşmasıdır.
Dışarısı yorucu olduğunda, kelimeler sertleştiğinde, hayat acele ettirdiğinde
kitaplar sakin bir kapı gibi durur.
Girersin, durursun, nefes alırsın.
Bir sayfa açılır, dünya hafifler.
insan, başkalarının cümleleriyle
kendi yolunu hatırlar.
Ve her okuma, yeniden başlamak için sessiz bir ihtimal bırakır.