Sen benden gideli daha çok sever oldum seni, Daha çok düşünür,
Daha çok özler ,
Sonsuz mesafeler içinde en çok yanımda hissettiğim oldun ...
Öyle bir hale büründü ki;
Sen gittiğinde bile her aklıma geldiğinde , Yüzümdeki tebessümüm oldun .
Yara mıydı insanı büyüten ? İnsan mıydı yarayla büyüyen ? Belki de yaranın ta kendisi insandı.. Gittikçe büyüyen büyüdükçe kanayan . Üstünü kapattıkça daha çok açılan her yere yayılan . Tek çare kesip atmaktı belkide . Hayır hayır yarayı değil. İnsanlığını!
İstemiyorum!
Ne karanlık gecenin aydınlık sabahını ne kuru toprağın umut filizini ne de hayallerin toz pembe rengini istemiyorum!
İstediğim tek şey sensin.
Senin küçük tebessümün, gözlerinin kısıldığı o umut kırıntılarındayım.