İnsanlar kendilerini beğenmiyorlar. İki kere iki dört, insanlar kendilerinden hoşnut değil. Hiçbir sınıfa, gruba bağlı olmadan bu böyle. Dünya güzeli bir kadın ya da pekâlâ yakışıklı, havalı bir adam kendilerini neredeyse Notre Dame'ın Kamburu'ndaki Quasimodo gibi görüyorlar. Sonuç ne oluyor biliyor musunuz? Gittikçe ruhları kötüleşiyor.
Dünyaya mutlu bakmak, insanların hakkı ve görevidir. Hayata iyi bakacaksınız, her zaman bir çıkar yol araştıracaksınız, olayları iyi yönünden görmeye çalışacaksınız. Bu; "Eleştirilerinizi yapmayın, itirazdan kaçın," anlamına gelmez ama sağlıklı düşünmek için iyimserlik gerekir.
Eve iş götürmek hayatı dağıtır; sıhhate mugayirdir [sıhhati bozar]. Belki çok nadiren müsamaha gösterilebilir ama alışkanlık haline getirmek tavsiye edilecek bir şey değildir.
Merakı teşvik etmek bir öğretmen işidir. Dahası sadece öğretmen değil, okulun kendisi de önemlidir. Nitelikli bir kurumda toplu halde bulunmanın sayısız faydası vardır. Çocuk diğer arkadaşlarına bakar ve kendini onlarla kıyaslar. Toplum da böyle gelişir.