Dışarıda insanlar tıpkı sizin gibi erkenden kalkıp azarlanmak, horlanmak için işlerine gidiyorlar. Her zaman sorumluluk duydukları bir gardiyan buluyorlar kendilerine. Numaralanmış ranzalar gibi akşamları sadece kendi evlerine girebiliyorlar.
Mutfakların kadınların evrensel yuvaları olduğuna, bir evle bütünleşmeye ilk oradan başladıklarına, yine bir evden ilk oradan koptuklarına dair gereksiz fikirler geliştirdim.
Bir karmaşanın içine düşüyorum. Sonsuzluk hissi şakaklarımda zonkluyor. Yokluk hemen onun ardından beliriyor. Dünyadan bir ses diliyorum. Bir seda. Omuzlarımdan tutsun ve beni bu balçıktan çıkarsın.