Anne dedim, bak bana neler yaptılar. Bir anne bunu görmeden nasıl ölür? Beni yeterince güçlü, yeterince dikenli, kart ve bilekli biri olarak doğurmadığı için olsa gerek, utancından yüzüme bakamadı.
Bütün yolları denedikten ve usulünce yenildikten sonra insanın, kendinden önceki ve sonraki bütün ölümlülerle yüzleşir gibi olduğu o korkunç anlarda, kollarını iki yana açıp tamam demesi yok mu? Bu mağlubiyet, başkalarına ait sözlerle tanımlanamayacak kadar ağır.
Bunca yıl sonra kim yaşamaya kaldığı yerden devam edebilir ki? İnsan kesintisiz nefes alışverişlere tutunur. Bir gayeye tutunur. Bir kadına, bir akşama, bir hüzne, bir kefene, bir şarkıya tutunur.