İnsan kendini şeytandan çok fazla bulduğu için ona tapmaz; ondan bilerek nefret eder ; kendinden yüz çevirir ve Tanrı’nın yoksul vasıflarını ayakta tutar.
Kendini iletişimsizliğe bırakmanın, tesellisiz ve sessiz heyecanlarımızın ortasındaki gerilimin dışında, hayat, koordinatları belli olmayan bir alan üzerinden koparılan patırtıdır; evren ise, sara hastalığına tutulmuş bir geometri...