Bazı insanlar kaybolmaz, sessizce silinir.
Esme Lennox, delilikle damgalanan, “ayıp” ve “uygunsuz” ilan edilerek hayatı elinden alınan bir kadın. Fakat okur olarak bu trajedinin içine yeterince çekilemiyorsun. Çünkü kitap çok güçlü bir fikre sahip ama bu gücü taşıyacak anlatımı ne yazık ki kuramıyor.
Esme’nin yaşadıkları sarsıcı olmalıydı, ama olmadı. Metinle aramda sürekli bir mesafe vardı. Duygulanmam gereken yerlerde sadece okudum, hissetmedim. Iris ve Alex’in ilişkisi ise tamamen havada kaldı; ne bir bağ kurabildim ne de anlamlandırabildim. Hikâyeye bir ağırlık katmak yerine yük gibi durdu.
Finale geldiğimde yaşadığım duygu netti; tatminsizlik. Büyük bir yüzleşme beklerken, etkisi düşük ve aceleye gelmiş bir kapanışla karşılaştım.
Kitabın derdi önemli, mesajı kıymetli ama anlatımı zayıf. Uzun süre etkide kalacak, insanın içini kemirecek bir iz bırakmıyor.
Yine de akılda kalan tek gerçek şu:
Gerçekler ortaya çıktığında bile, geçen yılların hesabı çoğu zaman kimseden sorulamıyor.