Miray Ece Tepe
@eceecceee
2 okur puanı
Mayıs 2026 tarihinde katıldı
16 Haziran'ın da var olduğunu, onun da en az 17’si kadar büyük bir evren olduğunu fark ettim. 17 Haziran'ın taşıdığı o muazzam yük, 16 Haziran kadar ağırdı. Çocuklukta her gün bir ton çeker.
Her şey çocuğun suçuydu, senin değil. Hiçbir açıklama yoktu, hiçbir özür yoktu, sakinleşmek için zaman geçtikten sonra bile. Sonra da ikiniz sessizce eve gittiniz. Çocuğun korkusuna dair tek kelime bile edilmedi. Her şey onun hatasıydı ve her zamanki gibi olan biten onun için bir muammaydı. Aklı almıyordu. Ama işte tam o sırada oldu. Eve dönüş yolunda arka koltuktan annesinin ensesine bakarken ince elini vites kolunun üzerinde görürken, önden gelen sarımsaklı kokuyu aldı. Hafif sarımsak dalgaları art arda arabayı doldurup kayboluyordu. Ve o an anladı. Bir yerde yemek yemiştin. Oğlun arabada tek başına endişeyle beklerken sen bir şeyler yemeye gitmiştin. Bunu bir daha hiç konuşmadınız, ikiniz de. Ama o düşündü, yıllar sonra bile arabayı dolduran o sarımsak kokusunu hatırlayacak. O günü asla unutmayacak, asla anlayamayacak. Oğlun arabada yalnızken gerçekten yemeğe mi gittin?
Uykusuz gecelerin kendine özgü sesleri vardır ve ben hepsini ezbere bilirim.
Derinden etkiledi...
Alex Schulman’ın 17 Haziran kitabını, sınavlarımın olduğu bir dönemde biraz nefes almak, başka bir dünyaya yelken açmak için okudum. Gerçekten çok derinden etkiledi beni ve kendi çocukluğuma döndüm, yaşadıklarımın bugünki bendeki etkilerini uzun uzun düşündüm kitap bittikten sonra. Uzun bir süre kendi çocukluğuma dalıp gittim. Geçmişten kalan, unutulmuş cümleler yankılandı zihnimde. Kurgusu ve akıcılığını başarılı buldum, betimlemeler olayın içerisinde hissetmem için yeterliydi.
Geçmişe bir kapı aralarken aynı zamanda geçmişimizin şimdimize ne kadar büyük etkileri olduğunu, bizi biz yaptığını, zihnimizde puslu bir köşedeki bir anın bizim için nelere mâl olabileceğini çok güzel bir kurguyla göstermiş yazar bize. Kıyıda köşede kaldığını sandığımız bir anın hayatımızı tepetaklak edebileceğini, çocukluk travmalarımızın yetişkinlikteki asıl benliğimizi oluşturduğunu somut bir örnekle gözler önüne seriyor yazar. Ana karakterimizin yaşadığı sorunu çözmeye çalışırken eş zamanlı olarak geçmişi eşeleyerek asıl yanıtlarını bu şekilde alması, eminim ki okuyan herkesi derinden etkileyecektir.
