Tek bir düşünceye takılıp kalmış, saplantılı insanlar oldum olası hep dikkatimi çekmiştir; çünkü bir insan kendini ne kadar sınırlarsa, sonsuzluğa da o kadar yaklaşmış demektir. Özellikle dünyaya sırt çevirmiş gibi görünen bu insanlar, tıpkı karıncalar gibi, hususi malzemeleriyle kendileri için acayip ve biricik bir dünya minyatürü inşa ederler.
Bu dünyada bir Rembrandt'ın, bir Beethoven'in, bir Dante'nin, bir Napoleon'un yaşadığına dair en küçük bilgisi dahi olmayan birinin, kendisini büyük bir insan zannetmesi aslında çok kolay değil midir?