“…seçkin bir eyleminden ötürü yücelmiş insanlarin adlarını duyduğunuzda, yabancilarla karşılaşınca havlayan köpekler gibi havlıyorsunuz, zira kimsenin iyi görünmemesinin sizin için yararlı oldugunu düşünüyorsunuz, başkasının erdemi sizin tüm kusurlarınızı ayıplama anlamını taşıyor.”
“Bu durumdaki bir insan tanrıya nasil itaat edebilir ve haz ile acının küçük iğneleriyle rahatsız ediliyorsa, başına gelen her seyi nasil keyifli bir yürekle kabul edip kaderinden sikâyet etmeden, ugradigi felaketleri güler yüzle karşılayabilir?”