“İstanbul rutubet.
Deniz, balık, sis, çamur, zift, kurum, rakı, egzost, asvalt, toz, çöp kokuyor. Her bir yan kalabalık, hiçbir yana bakılmıyor; baksan da bir şey göremiyorsun; gürültü kargaşa...
Hele insanın içinde bir de onulmaz acı, boğazında bir düğüm bulunuyorsa.”
Bir şeyleri iyi yapamamak korkusunu bir kenara bırakalım, insan kusurlu bir valıktır. “Kendini kusursuz gören sonunda ruhunu şeytana kaptırır.” diyor Tolstoy.
Goethe’ye bir gün birisi “mutlu musun?” diye sormuş. Goethe ise “mutluyum ama geriye dönüp baktığımda hayatımda mutlu olduğum bir hafta bile hatırlamıyorum” demiş.