Elif Damla Günal
@edamla
Kitabın ilk bölümünü okurken tüylerim diken diken oldu. İlk cinayet bu bölümde işleniyor ama yazar bunu öyle bir anlatmış ve bölümü öyle bir yerde bırakmış ki katilli değil mi ya bu kitap dedim kendi kendime. Gecenin bir yarısı inli cinli kitap okumak istemem çünkü
Gerçekten kitapta ki cinayetler çok kanlıydı. Kitap, öldürülen popüler öğrencilerin hayatını, düşüncelerini değil de asıl kızımız Makani'nin hayatını baz alarak devam ettiği için cinayetlerin işleniş mantığını ben çözemedim. Kurbanlar arasında bağlantı kurmak oldukça zordu.
Yazar size katilin kim olduğunu söyleyene kadar katili bulamıyorsunuz. Bunun bir sebebi var ama bunu söylersem okurken aklınıza gelecek bütün olası şüphelilerden şüphelenmeyi anında bırakırsınız yani size kocaman bir spoiler vermiş olurum o yüzden söylemeyeceğim ama okuyup fikrimi sormak isteyen olursa keyifle kitap üzerine konuşurum.
Ölmesini hiç istemediğim iki karakter öldü, onlara çok üzüldüm. Hele de bir tanesinin ölürken belli bir sebepten çığlık bile atmaması kalbimi kırdı. Sebebini söylemeyeceğim ama çığlık atmamak için gerçekten iyi bir sebebi vardı
Genel anlamda türünün hakkını veren, insanı geren bir kitaptı. Ben okurken baya bir gerildim. Liseli çocukların katil bulma serüvenlerini okumaktan sıkıldım benim üstüme şöyle sağlam bir Wulf Dorn atın diyen varsa aranızda kitaba hiç bulaşmasın ama gerilim olsun taştan olsun diyenleri hayli tatmin eder.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Puan vermedi·392 syf.··
Beğendi
·2021 12. kitabı
·3 günde okudu
·Okunma: 25 Şubat 2021 18:05
Herhalde paylaştığım hiçbir kitabın konusunu bu kadar uzun tutmamıştım. Yorumuma yer bırakmak için özellikle kısa tutarım ama bu sefer bunu yapamadım. Açıklayacak o kadar çok şey var ki neyi eksiltsem konu anlaşılmaz kalacaktı.
Esasen fantastik bir serinin ilk kitabı Hainin Oyunu. İçinde büyü güçleri, büyücüler, garip hayvanlar, ten rengi mavi olan insanlar var ama entrikalar ve aksiyon sahneleri derken bu fantastiklik biraz geride kalmış ama ilerleyen kitaplarda daha baskın olabilir diye düşünüyorum.
Ben kitabı çok beğendim. Heyecanlı ve sürükleyici. Başında bazı şeyleri tahmin edebilmiş olsam da sonunda yok artık dediğim yerler oldu ve ikinci kitaba inanılmaz bir merak duydum. Benim açımdan kalbimi kıran tek yer daha kitabın başında büyük sempati duyduğum bir karakterin sonunda ölmüş olması. Onun ölmemesini dilemiştim ama dileğim tutmadı. Normalde kalbimi kıran kitapların devam kitaplarını okumam ama öyle güzel bir kitap ki Hainin Oyunu ikinci kitaba merak ve okuma isteği duymaktan kendimi alıkoyamıyorum. Okuduğunuza asla pişman olmazsınız.
Alice Miller'dan okuduğum ilk kitaptı ve bu kitaptan başlayarak ne kadar hata ettiğimi fark ettim okurken. Çünkü yazar, kendini eleştirenlere cevap niteliğinde yazmış kitabı.
Kitabın başında, istismara uğrayan çocukların yetişkin olduğunda bütün öfkesini kendi çocuklarını istismar ederek dışa vurduğunu dile getiriyor yazar ve 158 sayfa boyunca aynı şeyi tekrar edip duruyor. Aralarda kendisine yazan birinin hikayesini anlatacağını söyleyip üç beş cümleden sonra hikayeyi bırakıp aynı şeyi söylemeye devam ediyor.
Bu tekrarı yapmadığı zamanda da psikanalistçileri ve yanlış tekniklerini eleştiriyor. Onları eleştirmeyi bırakıp bu sefer medyanın bu konudan ne kadar kaçtığını eleştiriyor. Onları eleştirmeyi bıraktığında da daha önce yazdığı kitaplarından bahsediyor. Karmakarışık bir kitaptı.
Şimdi yorumuma bakınca ne kadar dolu görünüyor kitap dedim ama aslında değil. Hep aynı cümleler ve aynı şeyler dönüp duruyor. Bahsettiği insanın hikayesi nerede bitiyor başka bir hikaye nereden başlıyor anlamıyorsunuz. Kimliğini gizlemek için Eva adını verdiği bir kadının hikayesini anlatırken bir bakıyorsunuz Nietzsche'den bahsetmeye başlamış.
Valla ben kitabı okurken Alice Hanım ne yapıyorsunuz dedim kitap iyi mi kötü mü anlayamadım eğer siz anlamak istiyorsanız yazarın ilk kitabımdan başlayın okumaya. Belki o zaman çok daha anlamlı bir kitap olabilir Suskunluk Duvarını Yıkın.
