Huzursuzluk
Bu kitabı okurken empati kelimesi soyut bir kavram olmaktan çıktı.
Hüseyin’in suskunluğunda boğazım düğümlendi, Meleknaz’ın korkusunda kalbim daraldı.
Livaneli, karakterlerini sadece anlatmıyor; insanın içine yerleştiriyor.
Sayfalar ilerledikçe ben okumadım, yaşadım.
Bitirdiğimde geriye bir hikâyeden çok, içimde kalan bir huzursuzluk vardı.
Ve sanırım bu huzursuzluk, görmezden gelmeye alıştığımız her şeyin sesi…
Yani anlaşılır bi dille farkındalık oluşturan bir kitap okuması anşılması basit . Başta sıkıcı ama ortalara gelince somut ilerleyip biten bir kişisel gelişim kitabı . Okunabilir
Sırf merakımdan okumaya başladım. Bi beklentim yoktu ancak hayatımda anlamlandıramadığım ben bunu asla yapmam dediğim ama kendimi bu durumla sınanırken bulduğum bi çok farkındalığa ulaştım. Üzdü 😢