edanur döğer
@edasbookshelf
okumak benim terapim
32 okur puanı
Mart 2022 tarihinde katıldı
Her sabah yeniden uyanıyoruz. Güneş yeniden doğuyor, hayat yeniden başlıyor, çiçekler yeniden açıyor. İçimizdeki olumlu ya da olumsuz duygular yeniden canlanıyor. Her gün aynı duyguları tekrarlıyoruz ta ki onların yaşam süreleri bitene kadar.
Bazı duygular daha çabuk ölüyor bazıları da yediveren gibi sürekli taze kalıyor ve bizimle bir bütünmüş gibi her gece birlikte uyuyup her sabah birlikte uyanıyoruz. Bazen onların içimizde olmamasını dileyerek dualara sığınıyoruz bazen de onlarla yaşamamız gerektiğinin farkına varmak için kendimizi sarsıyoruz. Reddettiğiniz duygularımız reddettiğimiz ölçüde zararla dönüyordu bize.
Kabullendiğimiz zaman yok olmuyorlardı ama dayanılması daha kolay hale geliyordu.
Bütün duygular bizim değil miydi zaten? Neden iyilerini seçip kötü diye adlandırdığımız olumsuz duygularımıza sahip çıkamıyorduk?
Bu, bir bitkinin çiçek açtığında onu sevmemiz, çiçeğini döktüğünde ise ona sırtımızı dönmemiz anlamına gelmiyor muydu? Sahi biz bu kadar acımasız mıydık kendimize karşı?
Yazarımız bize duygularımıza sahip çıkmamız gerektiğini öğretiyor. Kendimizle savaştığımız zaman kazanan kadar kaybedenin de kendimiz olduğunu anlatıyor. Ama kabullendiğimizde kendimize olan saygımızın arttığını görüyoruz.
edanur döğer
Teşekkür ederim güzel paylaşımın için ❤️🩹
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kitabı dün bitirdim ve eğer bir yorum bırakacaksam, bence hepimiz hayatımızın bir döneminde platonik bir aşk yaşamışızdır. Sosyal medyada görüp beğendiğimiz biri, okuldan biri vesaire… Yaşadık ve belki de kendimize sorduk: “Nasıl böyle bir şey olabilir? Bu sevgi nereden geliyor?” Ya da hiç görmeden nasıl böyle duygular hissedebildik?
Kitabı okuduğumda, “Evet, ben de böyle hissetmiştim” ya da “Ben de bunu yaşamıştım” dedim. Yani bence bir kitap insana böyle bir his veriyorsa, kesinlikle okunmaya değer.
Zaten kitap kolay okunuyor, hiç zor değil. Alıntılarına ise bayıldım. Çünkü bana çok gerçek geldi, kendimi bir süre o satırlarda buldum.
Ve hoşuma giden en önemli şey şu oldu: Öykü, belki gerçekten bir aşk hissetti, belki bu sadece platonikti… ama en azından yolun sonunda kendini buldu. Gerçeklerle yüzleşti ve bundan sonra önce kendini sevmeyi öğrenmesi gerektiğini fark etti.
Bu arada, ben Öykü’nün yerinde olsam, kafamda ve kalbimde bir şeyleri tamamen bitirebilmek için bende hoşlandığım kişiyle yüzleşmeyi seçerdim.
edanur döğer
💖💖💖
Hayatımıza giren herkesin bir anlamı vardır.
“Zambaklar Çiçek Açtığında” aslında en alakasız anda en beklenmedik uygulamada hikayesini görüp merak ederek aldığım bir kitaptı. Kitabı okuyana kadar amatör bir eser olduğundan bu yüzden de fazla beklentim olmayacağından arkadaşlarımı bile haberdar etmiştim. Gerçekten de edebi anlamda birçok açıdan eksikleri olsa da daha gencecik bir kızın hayatı, aşkı keşfedişini okurken zaten aklınıza gelen edebi yön olmuyor. Çünkü bu hayat. Hayattan bir şeyler içeren bir kitap okurken illa onun süslü cümleler ve betimlemelerden eksik olması, onu anlayamayacağınız ya da okurken zevk almayacağınız anlamına gelmiyor.
Beklenmedik bir şekilde daha önce yaşamadığım birçok duyguyla dolu olsa da bu kitap beni ağlatmayı çoğu sayfada başardı. Tanımadığım birinin daha önce kendimde tanımlamadığım duygularını okuyordum, bu kadar duygulanacak bir şey yoktu. Ancak bu benim arkadaşımın, yolda gördüğüm kombinini beğendiğim ablanın, üç çocuklu teyzemin, yıllarca ders veren öğretmenimin, belki de her gün okulda görünce nefret dolduğum o kızın hikayesiydi.
Birini sevmenin verdiği o saf heyecanın, onu görmek için sayılan günlerin, minicik bir karşılaşmada yüzde oluşan gergin gülümsemenin, yan yana gelince atılan kaçamak bakışların, acaba bana bakıyor mu diye sorulan soruların hikayesiydi. Kısacası gençliğin baharında yaşanan bir aşkın hikayesi. Karşılıksız bir aşkın sözcükleri, kelimeleri, cümleleri, paragrafları.
Belki de beni bu kadar duygulandıran zaten bu duyguları Öyküyle beraber hissetmekten, geçmişte yaşadığım ortak hislerin peşine düşmekten, onun gibi bir gün aşık olmayı gerçekten istemekten geliyordu. Geçmişte kalbimde o heyecanı, o hayal kırıklığını, üzüntüyü, sevgiyi, çıkarılan dersleri taşımıştım belki ben de. Ve bu kitap onu gün yüzüne çıkaran bir parçaydı sadece.
Daha gidilecek çok
edanur döğer
Kitabıma yaptığın yorum için çok teşekkür ederim. Edebi açıdan kat etmem gereken uzun bir yol var gerçekten de ama bu kitabı yayınlarken asıl amacım insanlara yalnız olmadıklarını hissettirmekti. Bunu başarabildiysem ne mutlu bana :)