Eda Özuğur
@edastonem
Books, not guns. Culture, not violence.
Hayır, Bu Yüzyılın Daha Önemli Kitapları Var
Kitabın beni etkileyen tek yanı; ırkçı olduğunu kabul etmeyen bir ırkçının, ne gibi hastalıklı düşüncelerle yaşadığını ifşa etmesi oldu. Karakterin filtresiz yazılmış ırkçı düşünceleri ve söylemleri beni dehşete düşürdü. Bunun dışında, evet, kurgu kendisini okutuyor; fakat bu akıcılık edebi bir başarıdan değil, anlatımın derinlikten yoksun olmasından kaynaklanıyor. Okur olarak bir odaya ve Twitter sığlığına hapsediliyoruz.
Kapitalizmin ve para hırsının edebiyat endüstrisini ne hale getirdiğini gözlemlemek açısından tipik bir örnek kurgu. Kendi kuyruğunu ısıran bir yılan gibi; sistemin ne kadar karşısında olursanız olun, o sistemin ötekileştirmeye çalıştığı bir öznesi dahi olsanız sizi nasıl kendi çarklarında öğüttüğünü, kendine köle ettiğini ve insani değerlerinizi bile nasıl pazarlık masasına sürdürdüğünü -özellikle kitabın sonuna doğru- tüm çıplaklığıyla görüyorsunuz. Ancak tüm bu "büyük" iddialarına rağmen "21. Yüzyılın en önemli kitabı" olamayacak kadar bilindik, tanıdık ve her gün içinde yaşadığımız hikayeden öteye gidemiyor.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Bir Yulaf Lapasında İnsan Olmayı Bulmak
Gölet'i sahaftan aldım, okumaya başladığımda otobüs yolculuğundaydım. En sevdiğim şeylerden biri kadınların iç dünyasını tüm gerçekliği ile okumak olduğu için yolculukta şipşak bitiririm diye düşünmüştüm. Fakat kitabın çok da akıcı olmadığını fark ettim. Karakterimiz gün içinde gördüğü, düşündüğü, deneyimlediği her şeyi evine misafir olmuş bir yakın arkadaşıymışız misali anlatıyor bize. Sonra sonra fark ettim bu ki kitabı öyle bir kerede okuyup bitirmeye çalışmak ona yapılacak çok büyük bir haksızlık olur. Çünkü her gece uyumadan bir veya iki bölüm okuyup, okuduklarım üzerine düşünürken yavaşça uykuya daldığımda anladım kitabın tadının böyle çıktığını. Aceleye gelecek bir kitap değil, aksine kitabın kendisi gibi acelesiz ve gözlemci olmak gerekiyor okurken.
Kitapta kendimin bir yansımasını bulduğum çok an oldu. Hayatın koşturmacasında aklımızda beliren derin düşünceler olur ya, anlamsızdır ve bir sonuca da bağlanmaz bu düşünceler ama dalar gideriz. İşte bu kitabı okurken tam olarak bunu hissettim. İnsan olmanın ne garip ne eşsiz olduğunu bir daha hatırladım. O eve gitmek istedim, o manzarayı izlemek istedim. O tuvalet fayanslarını sarıya boyarken yanında oturup sohbet etmek istedim. Bennett nesnelere öyle bir yoğunlaşıyor ki, nesneler nesne olmaktan çıkıp karakter kazanıyor. Kendisine "yazarın yazarı" denmesinin en büyük sebebi de budur bence.
Zaman zaman etrafı derinlemesine gözlemler, insanları izlerim. Hareketleri, bakışları, mimikleri bana film gibi gelir. Onlar gözlemlendiklerini fark etmezler bile ama ben onlar hakkında düşünür dururum. Bazen bir sonuca varırım bazen de sadece bu sessiz tanıklığın tadını çıkarırım. İşte eserde tam da bu yönümü paylaştığım, benimle aynı frekansta düşünen bir karakterle tanıştım. Ben de başkaları ânı yaşarken, zihnimdeki o farklı