Kendimi onun yanında güvende hissediyordum. Kollarının arasında olmak bana her şeyden daha iyi geliyordu. Ama tüm bunların adını koymak beni o kadar korkutuyordu ki... Ayrıca benim âşık olduğumu söyleyen o adam yanılıyordu, yanılmak zorundaydı. Karanlık ve aydınlık bir araya gelebilirdi fakat iki karanlık birbirini boğmaktan başka bir şey yapmazdı. Daha da yoğun, daha da derin bir karanlık sadece kalpleri çürütürdü. Gözlerimden yaşlar süzüldüğünü tuz tadı alınca fark ettim. Bu aslında çaresizliğin tadıydı.
En dipteydim. Bunu biliyordum.