Eda

Ölüm değil büyük ceza Her zerresi yalnızlık Bir dünyayı sevmek hâlâ.
Reklam
Herkes gülüp oynuyor Hatice Gülüp oynamayanın da Yarası yaramıza değmiyor. Ne yapacaklardı, değil mi Başkalarının ölümü Bir gizli yaşama sevinciyken. (..)
Tuhaf bir adam oldum Kendimle konuşuyorum evin içinde Biraz da şu koltuğa oturayım, diyorum Perdeleri ne kadar zamanda yıkardın, diyorum Bir gün olsun açık bırakmıyorum yatağımızı El ayak değmeyen yerler nasıl tozlanıyor böyle Merak etme, mutfağı tertemiz ettim Terlikler senin istediğin gibi duruyor Çamaşır ipini silmeden asmıyorum çamaşırı Bir kahve yapayım diyorum İki fincan koyuyorum, süt hazırlıyorum sana Sessizlikten midir nedir Bütün bunları yüksek sesle söylüyorum. İnsan başka nasıl katlanır ölüme,bilmiyorum.
Ağız dil vermezim Seninle konuşayım diye ağlaya ağlaya Taşların dilini öğrendim sonunda
Dünya sözüm, can evim Bir gün ağzından uzak gülerse ağzım Tanrı gökyüzüyle boğsun beni.
Reklam