Kelimeleri, daha önce, öyle kötü yerlerde kullanmış oluyoruz ki, kirletir diye korkuyoruz duygularımıza dokunursa . Seslerin başka türlü bir dokunulmazlığı var.
Ölümcül düşüncelerini hafifletirdi bir insanın varlığı belki. Belki de anlatmaya çalıştın birilerine. Kim bilir? Anlatamadın; belki de o insanın yüzüne bakar bakmaz anlatmanın yararsızlığını gördün.
Seviyorum sizleri insan kardeşlerim. Durup dururken seviyorum işte. Sevip duruyorum. Kollarımı açıp bütün insanlığı kucaklıyorum.
(...)
Vazgeçiyorum; bütün insanlığın önünde eğilerek özür diliyorum
Öğrendikten sonra, bütün zorluklar geride kaldıktan sonra; vücudun her parçasında, başlangıçta bu makine kadar kör ve inatçı olan direnmenin yumuşadığını, dokunmanın mümkün olduğunu, gördüğü zaman, yazık ki geçiş süresinin unutuverir insan!