Ne aptallık! Platonik aşıklar, hep böyle aşklarının yüzlerinden okunacağını sanırlardı. Yakalanmaktan korkarak, ortalıkta suçlu suçlu gezinir, kendi kendilerini ele verirlerdi.
Oysa yeterince cesur olanlar için, hatırlamak acıları mayalamaktan başka işlere de yarayabilirdi. Ne de olsa yalnızca bakmaktan korkmayanlar görebilirdi.
Ama insanız ya, öğrenmek marifetmiş gibi her şeyi merak ediyoruz. Önce bilmekten sefil medetler umuyor, sonra bildiklerimizin sızısıyla elimiz böğrümüzde kalıveriyoruz. Aferin bize!