Bir şeyler yapıyorum, yürüyorum, konuşuyorum, yemek yiyorum yani her zaman yaptığım işleri sürdürüyorum. Ama nasıl anlatsam, bir boşluk duygusu, sanki içimde derin bir hiçlik var..
Kör ve anlayışsız kalabalıklar arasında savruluyoruz; merhamet zayıflık sayılıyor, sevgi itibarsızlaştırılıyor, güven alay konusu.. Bu çağ, ruhlarımızı sessizce yutan bir bataklığa dönüşüyor..