Akrabalık duygusu çok güçlü oluyor insanda. Her şeyi yadsımaya hazırdır, her türlü önyargısından vazgeçer; ama iş, sözgelimi, başkasının mendilini çalan kardeşinin hırsız olduğunu kabul etmeye gelince, buna gücü yetmez. Evet, gerçekten de, benim kardeşim, benim kardeşim, bir dâhi değil ha... olacak şey mi bu?
Söyler misiniz, sözgelimi müzik dinlerken, sevdiğimiz insanlarla güzel bir akşam geçirirken, onlarla sohbet ederken duyduğumuz haz neden daha çok bir yerlerde var olan büyük bir mutluluğun yansımasıymış gibi gelir bize? Nedeni nedir bunun? Belki siz hiç tatmamışsınızdır bu duyguyu?