koşulsuz şartsız gözümüz kör bir biçimde inandığımız o aşka ne kadar gerçek gözlerle bakabiliyoruz? okurken aklımdaki tek soru buydu o evde zavallı ölen lizanın ağıtları artık çalıyor. erast adlı gence çiçek satarken aşık olan liza sattığı çiçeklerle hasta annesine bakıyordu. erastla yaşadığı güzel aşk sonrası aşka artık eskisi gibi inancı kalmayan erastla ilişkileri çok da yolunda gitmeyince git gide üzülüyorsu ve gün geldi ki asker olan erast askere gitmek zorunda kalır ve gün gelir liza çarşıya giderken erastı görür. erast varlıklı yaşlı bir kadınla evlenmiştir. lizayı köşeye sıkıştırır ve 100 ruble vererek artık görüşmek istemediğini belirtir. liza baygınlık geçirip kendine geldikten sonra 100 rubleyi yoldan geçen komşularının kızına vererek "bu parayı anneme ver. e. ile olan aşkımı gizledim bu para belki derdine deva olur asla haram bir para değil" der ve kendini oradaki nehire atar etraftaki komşular gelene kadar liza ölmüştür. annesi bunu duyunca hemencik vefat etmiş. erast ise bu ölümden kendini suçlamıştır.