E.
@efearda_un
Hoşça kal! Değerin çok yüksek, tutamam seni,
Biliyorum kendine ne paha biçtiğini;
Özgürlüğe kavuştun alıp değer belgeni,
İptal ettik sendeki hakkımın senedini
Nasıl tutarım seni, sağlamadan iznini,
Neyim var hak edecek senin zenginliğini,
Bu eşsiz armağana kim layık görür beni?
Bana verilmiş berat, donup buldu vereni.
Sen vermiştin kendini, bilmeden değerini
Ya da bana vermekle hata işlediğini,
Bir yanlış anlamanın sonucu hediyeni;
Ama, o yine buldu hatayı düzelteni
Sen benimdin: rüyanın görkemleriyle doldum.
Ben uykuda sultandım, uyanınca hiç oldum
Reklam
Şiir, başkalarına kapıları açan, umutlarını tazeleyen ve bekleme gücünü kaybetmeyen bir kişilikten ziyade, kaybettiği yerde beklemenin güçsüzlüğüne vurgu yapar. Kapıyı çalmaktan vazgeçme ve kapının kapanmasına izin verme çağrısında bulunur. Bu, umutsuz bir bekleyişin getirdiği çaresizlik duygusunu yansıtır.
Kadın gitti. Adam kaldı.
Bir daha yolları hiç kesişmedi.
Ve bir ömür boyu mutlu yaşadılar. Ama ayrı ayrı...
Yüreğim sevgi ister be kadın, senin sevgini
Gözlerim kendine eş arar, senin gözlerini
Sen gülünce olur, kalbim yangın yeri
Ah bir de bilsen, ne çok sevdim seni
Reklam