Benimle birlikteyken insanların her yerde aynı olduklarını öğrendi, herkesi aynı beş para etmez tutkular, aynı densiz ve alçak çıkarlar yönetiyor ve hepsi de tüm enlem ve boylamlarda aynı derecede gelip geçici.
Tüm bu anlattıklarında en küçük bir kibir yoktu. Her şeye edep duygusu hâkimdi; on sekizinci yüzyılda Fransızların çok güzel bir biçimde adlandırdıkları gibi ‘yüreğin zarafeti’.
Dante der ki, mutsuzluk içinde yüzerken mutlu zamanları anımsamaktan daha büyük ıstırap olamaz. Bunu yaparken yalnız olmak gerekir, böylesi çok daha iyidir.
“Memento homo, quia pulvis eris et in pulverem reverteris.”
“Hatırla insan, çünkü toz(toprak) olacaksın ve toza(toprağa) dönüşeceksin.”
“Pulvis eris” Eski Ahit’in Tekvin bölümünde(3:19) geçen İbranice bir sözün halk Latincesine çevrilmiş hâlidir.