Gülüm Hatice'ye mürüvvet gösterdi ve bir erkeğin nezaketi ve şefkatiyle davrandı. Aralarındaki aşkı ve tezahürlerine baktıkça, sevgi denen şeyin İbrahim'in Rabbi tarafından gülüme bir huy, Hatice'ye de bir lütuf olarak verildiğini düşündüm. İnsanlığın o zamana kadar çektiği sancıların hep karşılıklı sevgisizlikten olduğuna bir kez daha inandım. Oysa sevgiyle kinler tebessüme durur, sevgi ile düşmanlar dost olurdu. Ağuların bal, ayrılıkların visal olması hep sevgidendir. Sevgi bir yuvada bereketin nezaketin adıydı.