Öyle bir çağa denk geldik ki, geçmişe özlem duyuyoruz hep. Ne güzelmiş eskiden bazı şeyler: İnsanlar, dostluklar, sevişmeler hatta sokaklar ve evler. Yakup Kadri, "Gönül kırmaktan daima ödüm kopmuştur. Çünkü, elimden böyle bir kaza çıktığı vakit asıl kırılıp dökülen benim gönlüm olmuştur." der. Böyle insanlar kaldı mı? Belki bir avuç...