Dilan Efsa Kandemir
@efsakandemir
Milyonlarca yıkılmış binanın ortasında kalmışım, ama yine de cesetler içinde kalkıp dokunsam iyileşebileceğimi hissettiren bir güzellikle karşı karşıyayım. Yoluma çıkan tüm uçurumları bakışıyla bir bahar bahçesine dönüştürebilecek kadar mükemmel ve uzağımda oluşuna rağmen her daim yanımda olduğunu gösterebilecek kadar da naif bir adamın aşkıyla donandım.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Dayanmak kelimesinde geçen ''yanmak'' kelimesinin ete kemiğe bürünmüş haliydim ben. Oysa şimdilerde, bir ruhumun olduğuna ve bu ruhumun da yalnızca onun kalbinde yeniden hayat bulacağına inanıyordum.
Sevildiğimi sandığım bir yürekte kim vurduya gittim. Sevgi asla bir savaş değildi, ama ben sevilebilmek umuduyla savaştım.
Yokluğunun zorluğu içime işlemişken, gecenin ihtişamında teslim oldum yine kokuna. Belimi saran ellerini yıldızlara benzetip, sil baştan aşık oldum sana. Güneşin doğduğu her sabah, yeniden varlığına tutunmak kadar güzel bir duyguya tanıklık etmedim henüz.
Zaman zaman canımı yaksan da öyle uzaktan, dikensiz bir gül olmayacağını tekrarlayarak avundum. Kendimi parçaladım hayatımdan sıyrılıp gitme diye. Ay´a baka baka gitmeyeceğine ikna olmaya çalışırken, usuldan uzaklaştın benden.
Ay da sızlattı bu gece ruhumu. Ayın bile ayrılıktı sonu...