Öncelikle merhaba,
Nereden başlayayım bilemiyorum fakat şunu belirtmek istiyorum, hayatımda daha önce bu kadar pişman olmamıştım. Şöyle bir özet geçmek gerekirse kitap Senem ve Nisanın arkadaşlığından ve evlat edinildikten sonraki hayatlarını anlatıyor. Kitabın arkasına bir göz gezdirdiğim zaman düşünmüştüm ki evlat edinilen iki kızın yeni ailelerine alışma süreçlerini, gerek okuldan gerekse çevreleri tarafından maruz kaldıkları eleştiri/yorumlara karşı gelmeleri ve birlikte zorluklara göğüs gererek kendi ayakları üzerinde durmalarını anlatıyor bu kitap. Fakat düşündüklerimle uzaktan yakından bir alakası yoktu. Belki başka beklentilerle başladığım içindi bilmiyorum ama pek de sevemedim açıkçası. Özellikle şu bornoz meselesi bir kitapta olabilecek en utanç verici meseleydi. Kitabın açıklamasından yanlış fikirlere kapıldığım için ilkini okumadan ikinci kitabını da almıştım. Belki ikinci kitapta işler düzelir biraz diye beklemiştim fakat olaylar yine aynıydı, çok da geçmeden arkadaşıma vermiştim (ki o beğenmişti)
Özetle öyle ahım şahım alayım da okuyayım denebilecek bir kitap değildi benim için fakat gençlik aşkı (?) konulu kitapları sevenler okuyabilir. Okumazsanız da bir şey kaybetmezsiniz.