“tüm duygularım ve deneyimlerim bir anlamda inanılmaz yoğunken, bir başka anlamda bütünüyle önemsizdi çünkü hiçbir kararımın neticesini yaşamıyor gibiydim, hayatımdaki hiçbir şey -işim, evim, arzularım, aşklarım- kalıcı gelmiyordu. her şey mümkünmüş, hiçbir kapı ardımdan kapanmıyormuş, bir yerlerde henüz tanımıyor olsam da beni sevecek, beni takdir edecek ve beni mutlu etmek isteyecek insanlar varmış gibi geliyordu. belki de farkında olmadan geleceğimin yolunu gözlüyor, bir işaret bekliyordum.”
Sana nazar değmemesi için “Allah seni kem gözden esirgesin, kem gözler senden uzak olsun.” diye yalvarırdım. Ne yazık ki, o kem göz ben oldum ve senden ben, seni seven ben uzak düştüm.