Biraz ara versem iyi olabilir...
Kendime yüklenmekten vazgeçmeliyim... Biraz öz şefkat... Hmmm...
Olan biteni sindirmeliyim...
Neler oluyor anlamalıyım...
Mola!
Bağ kurmak istiyorum.
Ait olmak istiyorum.
İçimdeki sevgi ile herkesi kucaklamak istiyorum.
Bu sevgi beni de sarsın ki kendimi/ varlığımı daha iyi hissedebileyim istiyorum.
Her neyse... bazı şeylerin anlamı ve değeri değişti...
Gerçi zaten biliyordum son yıllarda; önem verdiğimiz şeylerin pek de önemsenecek önemde olmadığını... Hanidir farkındaydım, hayatın "yapay ihtiyaçlar" yaratıp onları karşılamak için kendimizi tüketeceğimiz bir yarış olmadığının... Belki de bunun için çıkmıştım içsel yolculuğuma...
Evet, şimdi hayatın akışına bıraktım kendimi... Zorlamadan, hedef koymadan.
Hayat tüm ihtiyaçların tatmini değil. Yaşamak, sadece olanı kabul etmek ve yaşama teslim olmaktır tüm varlığınla...