Beni yakından takip eden şey beni ikna eden katatonik gölgem.
Hareket etmiyorum.
Sendelemiyorum.
İlerlemiyorum.
Sadece poz veriyorum, gölgem için bir model,
siluetim için bir gölge.
Siz neyi ne kadar değiştirebilirsiniz ki! İnsan ne kadar uğraşabilir? Kocaman bir yanlışlığı değiştirmek... Hem de böyle yattığım yerden. Üstelik dünyayı hiç tanımıyorum. Birden fark ettim bunu. Baksanıza çiçek adlarını bile bilmiyorum. Elli beş yaşındayım. Hayatı bana nasıl öğrettilerse öyle tanıyorum. Yani yanlış, saçma ve yüzeyden. Hayatımızı bozan ölümden de kötü bir şey var mı? Var tabii... Ama bütün bunları öğrenmem için vakit çok geç. Oysa güneşin henüz sıcak olduğu günlerde her şey biraz mümkün gibiydi. Hadi, gidin artık.
Bence her şeyin bir başlangıcı olması hiç de gerekli değil. Hatta sonu olması da... Unutun tüm başlangıçları. Bütün olabilecek sonları da... Ortadan rastgele yakaladığınızla yetinin.