Kendini iyileştirmeye dair bütün inançlarını yitirmekten korkuyorsun epeyce zamandır.Bir de birine inanmaktan.Birine kalbinin her zerresiyle inanmaktan.Tekrar boşluğa düşmenin,aynı hayal kırıklıklarına savrulmanın geçmeyen korkusu.
Birinin, içi çürümüş, kalbi kararmış, kötülüğü yüzüne sirayet etmiş, adına dünya denen bu matem evinde daha fazla oturmaya kalbi dayanmadı.Bu gam yükünde.Bu keder yuvasında.