Bir kez daha kendim dediğim kabın, ne ölçüde zavallı, kusurlu bir şey olduğunu düşündüm. Yetersizlik ve kusurlarla dolu, çirkin bir şey olduğunu. Şu an ne yaparsam yapayım boş, gibi bir hisse kapılıyorum.
Bakışlarımı yöneltmem gereken yer, olasılıkla kendi içim. Kendi içime bakıyorum. Derin bir kuyunun dibine bakarmış gibi. Orada şefkati görebilir miyim acaba? Hayır, göremiyorum.
Gökyüzüne bakıyorum. Orada şefkatin kırıntılarına benzer bir şeyler görebilir miyim acaba?Hayır, göremiyorum. Büyük Okyanus üzerinde asılı gibi duran şekilsiz bulutlar görünüyor yalnızca. O bulutlar bana hiçbir şey söylemiyor. Bulutlar her zaman sessizdir.