Bir kadının çoraplı ayaklarının görüntüsünde her zaman insanı duygulandıran bir şey vardır. Sanırım bu duyguyu, ayak parmaklarının neredeyse birbiri ne yapışmış gibi duruşu yaratıyor.
Yarım yüzyıl önce ıssız, sessiz, göz kamaştıran güneşli bir öğle vaktinde Myler'ın yerinin dış tarafındaki çakıllı arazide küçük ve zararsız gibi görünen bir köpeğin, sevimli bir sırıtış sanıp yanılarak ellerimle dişlerini okşadığımda inanılmaz bir hızla bileğimi ısırdığını ve sırıtarak, ya da bana öyle geldi, kaçtı ğını; eve döndüğümde hayvanın ağzına elimi sokma akılsızlığı yüzünden annemin beni feci şekilde azarlayıp yalnız başıma kasabanın doktoruna gönderdiğini, o şık ve nazik adamın bileğimdeki güzel, morumsu kabarıklığın üstüne geçici bir yara bandı yapıştırdığını, daha sonra da çırılçıplak soyunup dizine oturmamı söylediğini, böylece bana nasıl doğru nefes almam gerektiğini göstererek son derece solgun, tombul ve tabii ki manikürlü eliyle karnımın alt kısmına hafifçe bastırdığını anımsadım. "Karnını içine çekeceği ne bırak şişsin, anladın mı?" yumuşak yüzünün sıcaklığı kulağıma değerek yumuşak bir tonla mırıldandı. Claire soluk bir kahkaha attı. "Hangisinin izi daha uzun süre kaldı," diye sordu, "köpeğin dişlerinin mi yoksa doktorun elinin mi?"
DənizJohn Banville
Dəniz
John Banville-in “Dəniz” (“The Sea”, 2005) romanı dərin psixoloji və fəlsəfi mövzuları birləşdirən, yaddaş, itki və günahkarlıq haqqında düşüncəli bir əsərdir.
Romanın baş qəhrəmanı Max Morden adlı bir sənət tarixçisidir. O, həyat yoldaşını xərçəngdən itirdikdən sonra uşaqlığını keçirdiyi kiçik bir dəniz kənarı qəsəbəyə qayıdır. Bu qayıdış həm fiziki, həm də daxili bir səfərdir — Max keçmişin xatirələri ilə üzləşir, uşaqlıqda tanış olduğu Grace ailəsi və onların qəribə qızı Chloe ilə bağlı hadisələri xatırlayır.
Nəhayət... Yazıçının sayca ikinci kitabını oxudum. Tövsiyə edirəm oxumayanlara. Mən bu janrı bəyənirəm deyə tövsiyəm də bu janrda kitablar oxuyanlaradır.