Atlantis
@eldanizrustam
Every book gives me a life I’ve never lived, yet always needed.
Şu anda okuduğu kitap
Komfort yoxsa diskomfort zonası?Alıntı
Komfort zonası yoxsa diskomfort zonası? Alışkanlıklar bizde bir çeşit ürkeklik yaratabilir. Bir değişim korkusu. Birbirine benzer faydasız tutumları, sevmediğimiz işlerde çalışmayı, sağlıksız ilişkileri sürdürebiliriz. Buna “konfor alanı” diyoruz ama genelde bunun tam aksi geçerli.
Bu bir konforsuzluk, durağanlık, yetersizlik alanı. Fakat bir kez karar verdikten sonra içinden geçip dışarı çıkmak şaşırtıcı derecede kolay. Bu konforsuzluk alanının ötesinde bulduğumuz şeyse, çok daha müthiş bir konfor oluyor.
Həyatımız onsuz da başdan ayağa tragediyadı da...Alıntı
"Hayatlarımızdakı en büyük trajedi belki de, özgürlük mümkün olduğu halde yillarımızı ayni eski kalıpların içinde tutsak kalarak geçirmemiz"
Üç gün…
Işık yok, zamanın hiçbir işareti yok.
Ne geçmişin anlamı kalıyor, ne de geleceğin.
Sadece sen ve içindeki sakladıkların.
Orada, bırakmayı öğreniyorsun;
hayalini, maskeni, “daha iyi” olmak için bitmeyen çabanı.
Ve yavaş yavaş anlıyorsun ki, varmak aslında varmamaktadır…
En büyük yolculuk, hep olduğun yere dönmektir;
daha yumuşak, daha savunmasız ve daha insan bir kalple.
Psikolojide buna varoluşsal yüzleşme denir.
Hayatın koşuşturması içinde kaçtığımız tüm duygular, susturduğumuz tüm düşünceler, sessizlikte bir bir ortaya çıkar. Karanlık ve yalnızlık, aslında kendimizden kaçacak yer bırakmaz. Bu yüzden çoğu insan böyle anlardan korkar — çünkü kendini çıplak bir şekilde görmeye cesaret etmek zordur.
Ama işte o an, değişimin başladığı andır. Kendinle baş başa kaldığında, sahte kimlikler yavaşça dökülür. Gerçek “sen” ortaya çıkar; kusurlarıyla, yaralarıyla, ama aynı zamanda güzelliği ve otantikliğiyle. Ve bazen en büyük büyüme, hiçbir şey “yapmadığında” olur — sadece olduğunda.
Belki de aradığımız yer, hep içimizdeydi.
Ve yolculuk dediğimiz şey, sadece oraya dönmeyi öğrenmekten ibaretti.