Yetersizlik hissi ile savaşta olduğum bir dönemde
Rastgele bir akşam yemeğinde denk geldiğim arkadaşlarımın
Benim hakkımdaki fikirleri kendimi sorgulamama sebep oldu
İnsan sonsuz bir yolda yürürken
Ne kadar mesafe kat ettiğini farketmiyor
Ancak onların sözleri
Benim hayattaki aktifliğime karşı kurdukları cümleler
Bana kendimi sorgulattı
Bu insanlar durup dururken
Hele de böyle bir şey hakkında
yalan söyleyecek insanlar değiller
Demek ki bir problem var
Yetersiz gördüğüm
Eksik hissettiğim
Yoksaydığım birçok şey
Aslında yeterli ve orada
Gözümün görmeyişi değil
Algılayamayışım onları yok ediyor
İnsan bazen durup
Başkasının gözünden kendine bakması gerekiyor
Sana her daim gelirim sanıyordum
Sen de çağırmasan bile yanında olacağımı bilirdin
Artık geçti
Onlarca kişiye seni savunup
Aklamaya çalıştığım
Anlamıyorsunuz dediğim günler bitti
Bitti
Sana olan aşkım değil tabiki
Ancak seninle olabileceğimize olan inancım
Yitti
Ve koşmayacağım artık peşinden
Zorlamayacak değilim nasibimi
Biliyorum ki sen yoksun orda
Akışta kalacağım, akışın sana varmayacağını bile bile
Canım yanacak evet
Ancak hep yanıyordu ki
Seni sen yapan
Sana değerini veren benim hayallerim değil miydi
Beni senden çıkarsan
Sen kimsin ki?
Bitti efendi bitti
Bana karşımda babam var gibi hissetirdiğin o saniye
Hayatımdaki yerin tamamen yok olup gitti
Kırgın veya pişman değilim şimdi
Yalnızca buruk
Ancak o da geçer
Çünkü ben hallederim
Daima yalnız hallettim
Şimdi de hallederim
Kayıp bir ruhun, yolda karşılaştığı bir başka kayıp ruhta teselli ve güç bulmasıydı karşılaşmanız. Birbirinizi buldunuz, birlikte aramanın cesaretine eriştiniz, zaman geçti ve yan yana olunca ne aradığınızın önemi kalmadı