Burada oturup durmakla iyi bir şey yapmadığımı biliyorum, sonunda zorunlu olarak kalkınarn gerecek, bir süre sonra. Hiçbir şey yapmadan saatlerdir, belki günlerdir oturmak tan ötürü hafif bir fenalık geçiriyorum. Yerimden kalkmak için bir neden bulamıyorum. Ne yapabileceğimi hiç bilmiyorum.
Düşünüyorum
Şimdilerde umudum çok azaldı. Önceleri arayış içinde durmadan yer değiştiriyordum. Bir şey bek liyordum. Ama ne? Bilmiyordum. Hiçbir fikrim yoktu. Ama hayatın, olduğundan farklı olamayacağını düşünüyordum, yani hayatın adeta hiçbir şey olduğunu. Ama hayat bir şey olmalıydı ve ben o şeyin olmasını bek liyordum, o şeyi arıyordum.
Artık beklenecek bir şey kalmadığın ı düşünüyorum, bu yüzden odamda kalıyorum, bir sandalyeye oturup hiçbir şey yapmıyorum.
Elbette bütün bunlar beni endişelendirmezdi. Hatta çocukluğurnun mutlu geçtiğini bile söyleyebilirim, zira çocukluğun başka şekillerinden haberim yoktu.