Asimov'dan okuduğum ilk roman. Ya bilimkurgu havamda olmadığım için ya da beklentimin çok daha yüksek olduğundan gerek aşırı içine çekmedi beni. Güzel bir roman, güzel bir bilimkurgu romanı, hatta temel ilklerinden olduğunu düşününce muhteşem ancak ben aradığımı bulamadım. Asimov'un daha önce bir öyküsünü okumuştum ve beyin açıcı bir tecrübe yaşamıştım. Ondan dolayı beklentim aynıydı ancak öyle olmadı.
Güzel tasarlanmış bir politik düzen, aralarındaki diplomatik ilişkiler, robotlar ve rütbe anlayışı, toplumu isyandan koruma çabaları ama gelişmesi önlenemez bir örgüt... Güzel bir romandı. Devamını elbette okuyacağım ancak Asimovdan beklentilerim daha yüksekte.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Nasıl anlatsam bilemiyorum bu kitabı. Elime keşke daha önce geçseymiş diyorum sürekli. Bu kitabın Osman'la bir alakası yok. Öncelikle bu kısmı çok sevdim. Kitabın başlığı bu anlamda çok başarılı.
Kitap ayrılık acısını evrelerini birinci ağızdan çok esprili çok samimi bilinç akışlı bir şekilde anlatıyor. Ama yanlış olmasın, aşk acısı değil, ayrılık acısı. Buradaki ayrımı kavramak önemli. Aslında kendini bulma serüveni. Ayrılma sürecinden geçmiş ama böyle acısının daha hafif olduğu seviyeye geçmiş kişiler için harika bir kitap bence.
Sevmediğim birkaç kısmından bahsetmek istiyorum.
Aslında bu süreci çok gerçekçi bir zaman dilimi ile anlatmış olsa da 3. Bölümden kitabın ortalarına kadar kendini çok tekrarlamış hissine kapıldım. O kısımlar her ne kadar içinde çok güldüğüm altını çize çize bitiremediğim satırlar olsa dönüp dolaşıp kararsızlıktan yuvarlandığı için, bir türlü bırakamadığı için beni yordu. Ama dediğim gibi gerçek ayrılık serüveni de böyle farkındayım. Yaşarken de sıkılmıştım jffjdjd
Diğer bir kısım da nedense kitabın başlarıyla sonunu sanki bambaşka birileri yazmış gibi hissettim. Elbette karakter gelişimi yaşadığı için böyle hissetmem doğal. Ama sanki yazar bunu yazarken bitirene kadar aşırı uzun vakit geçmiş gibi hissettirdi. Ama yazarın amacı bu da olabilir. Öyleyse çok zekice tasarlanmış diyebilirim.
Sonunda kendini bulma teması olacağını biliyordum. Öyle olmasaydı yazarın kapısında biterdim zaten. Kendi küçüklüğünden bahsetmesi çok dokundu bana, gözümden yaşlar geldi.
Her neyse yazarın mizahını, verdiği alakasız bilgileri, entelektüel birikimi belli oluyor. Okurken hem çok zevk aldım hem de uzaklara dalıp dalıp gittim. Valla ellerine sağlık.
Bu inceleme bile senden uzun oldu Osman
Puan vermedi·27 syf.··
Beğendi
·2024 20. kitabı
·1 saatte okudu
·Okunma: 08 Ağustos 2024 04:46
Yazarın kaleminden okuduğum ikinci kitapmış bu. 
Dün adlı kitabını da okumuştum ancak yazarın hayatı hakkında bilgi sahibi değildim. 
Okumaz Yazmaz biyografik bir anlatı kitabı. Sığınmacı olarak kaçtığı ülkede yaşadığı zorlukları sade ve vurucu bir dille anlatmış. Savaş ve sömürgeciliğin insanların ruhlarında nesiller boyu düzelmeyecek yaralar ve izler bıraktığını bilsem de böyle birinci ağızdan insanın daha derininde hissettiği yuvasızlık durumunu çok ince bir biçimde açıklamış. Kendi hayatından taşıdığı izleri geri dönüp baktığımda Dün kitabında da çok net bir şekilde gördüm. Geçmişe, terk edilmişe (terk edilmek zorunda bırakılmışlığa) olan yüceleştirme, yaşanamamış olana duyulan özlem, anlaşılamamak ve getirdiği yalnızlık çok net bir şekilde romanında da işlenmişti. Bu bağlantıları farketmek hoşuma gitti. Yazarların biyografilerini kesinlikle okumalıyız. İnanılmaz bağlantılar keşfediliyor böylece.
İnsanların kitleler olarak görülmediği, herkesin bir can taşıdığını bilen yöneticilerin liderlerin olduğu bir dünya dileğiyle.
Dün adlı kitabını da okumuştum ancak yazarın hayatı hakkında bilgi sahibi değildim. Okumaz Yazmaz biyografik bir anlatı kitabı. Sığınmacı olarak kaçtığı ülkede yaşadığı zorlukları sade ve vurucu bir dille anlatmış. Savaş ve sömürgeciliğin insanların ruhlarında nesiller boyu düzelmeyecek yaralar ve izler bıraktığını bilsem de böyle birinci ağızdan insanın daha derininde hissettiği yuvasızlık durumunu çok ince bir biçimde açıklamış. Kendi hayatından taşıdığı izleri geri dönüp baktığımda Dün kitabında da çok net bir şekilde gördüm. Geçmişe, terk edilmişe (terk edilmek zorunda bırakılmışlığa) olan yüceleştirme, yaşanamamış olana duyulan özlem, anlaşılamamak ve getirdiği yalnızlık çok net bir şekilde romanında da işlenmişti. Bu bağlantıları farketmek hoşuma gitti. Yazarların biyografilerini kesinlikle okumalıyız. İnanılmaz bağlantılar keşfediliyor böylece.
İnsanların kitleler olarak görülmediği, herkesin bir can taşıdığını bilen yöneticilerin liderlerin olduğu bir dünya dileğiyle.
Kobo Abe gerçekten çok iyi bir yazar. Japon edebiyatı denilince akla ilk gelenlerden biri olmalı diye düşünüyorum.
Çok basit ama temel psikolojik sorunlara iniyor her seferinde. Toplumda gizli kalmış ve gün yüzünde olsa bile kimsenin söylemeye cesaret edemediği şeyleri tümüyle vuruyor yüzünüze. Beni her seferinde savunmasız bırakıyor. Kitaba bakıp dalıyorum düşüncelere. Bu seferki okuduğumuz karakter kişilik bölünmesi yaşıyor, ama bunu maddeleştiriyor demek daha doğru olur. Onun hastalıklı beyninde oradan oraya savruluyoruz. Tekrar okumak istediğim kitaplar listesine girdi. Ama bu sefer daha derine girip daha çok incelemek istiyorum.
Ayrıca diğer ülkelerin edebiyatlarında bu denli karşılaşmadığım için gözüme batan bir şey var ki o da Japonlarda rahatsız edici derecede cinselliğe takıntılık var. Anime ve diğer kültürel ögelerinden bunun var olduğunun ayrımındaydım ancak edebiyatlarında bu derece olmasını beklemiyordum. Bayağıdır Japon edebiyatı okuyorum ve alıştığımı zannederken yine beni şaşırtıyorlar.
Kitabın içinde bahsedilen son defterde anlatılanların dili beni diğerlerine göre biraz daha sıktı. Bunu karakterimizin duygu ve düşünce yoğunluğuna vermek istiyorum. Onun dışında gayet ilginç ve güzel bir kitaptı. Kobo Abe her zaman yazmak için ilginç konular buluyor. Tavsiye ederim.
İçinden en çok Charlie Parker Bossa Nova Çalıyor ve With the Beatles'ı beğendim. Karnaval'daki kadın karakter de ilgimi çekti. Ayrıca Şinagavalı Maymunun İtirafı da ilginçti. Yine müziklerden bahsediyor, Murakami'nin böyle eklemeler yapmasını çok seviyorum. Belki de onu yakın bulmamım sebebi yazdığı karakterlerin gerçekten var olduğuna onların müzikle neler hissettiğinine kendimin de şahit olma imkanımın olmasındandır. Her neyse Murakami'yi severim ancak burada pek iyi bulmadım açıkçası. Bahsettiklerim hariç ortalamaydı.
