Kendini gerçekten rahat hissettiğin biriyle öğleden sonra çay içmek ne harika, diye düşündüm. Uyurken deli gibi döndüğünü, kahvesine ne kadar süt ve şeker kattığını biliyordum. Onun aynanın önünde, bir türlü yola gelmeyen karışık saçlarını fön makinesiyle düzeltmeye çalışırkenki ciddi yüzünü biliyordum. Eğer hâlâ beraber olsaydık, buzdolabını temizlerken ojesi bozulan sağ elim için üzülecektim, diye düşündüm.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Hepimizin yürüdüğü bu tümüyle karanlık ve ıssız yolda aydınlatacağımız tek yolun kendimizinki olduğunu ne zaman anlamıştım? Sevgiyle büyütülmüş olmama karşın her zaman yalnızdım.
Genelde, ilk kez gittiğim bir evde, çok az tanıdığım insanlarla yüz yüze iken müthiş bir yalnızlık hissederim. Karanlık bir kasvet, yağmura yakalanmış gecenin panoraması üzerine yayılırken büyük teras penceresinin camında kendi yansımamı gördüm. Bu dünyada kan bağım olan hiç kimse yoktu. Her yere gidebilir, her şeyi yapabilirdim. Bu düşünce sersemletiyordu. Aniden, dünyanın böylesine büyük, kainatın böylesine karanlık olduğunu görmek... Bunun sınırsız cazibesi, sınırsız yalnızlık... ilk kez, bu günlerde, ona bu ellerle, bu gözlerle bakıyordum. Şimdiye kadar dünyaya yarı kör bakıyormuşum, diye düşündüm.
Şimdi ben burada yapayalnız iken, doğup büyüdüğüm bu apartmanda zamanın kendi yolunda geçmeye devam ettiği gerçeği beni şaşırttı. Tam bir bilimkurguydu. Evrenin karanlığı.
Şans eseri karşıma çıkan ve sonrasında bayıldığım bir kitap. Yazarın okuduğum ilk kitabı ve üslûbu çok hoşuma gitti. Anlattığı olayların duygu yoğunluğu da kitabı merakla okunur kılıyor. Fiziksel bağlamı anlatışı duygusal bağlamla bütünleşiyor sanki, birbirleri içerisinde çözünüyorlar. Ve sizi çepeçevre sarıyor, bütünleşiyor ve bu gerçekten pek çok kişinin ulaşamadığı bir özellik. Nedense Haruki Murakami'nin bende yarattığı duygulara benzer bir his yaşattı.
Anlatılan olaylar bakımından tek bir eleştirim olacak.
Spoiler içerebilir sonrası.
İlk hikayede bir transeksüel karakter ikincide de cross dressing yapan (transseksüel diyemeyiz bence) bir karakter mevcut. Bu karakterlerin ortak tarafı ikisinin de büyük bir kayıp, travma sonrasında bu yöne ilerlemesi. Elbette gerçek hayatta da böyle durumlar olabilir ama azınlıktaki bu karakterlerin zaten az represente olduğu bu alanda bu şekilde yansıtılması beni birazcık üzdü. Bu durum travma yanıtı şeklinde oluşuyormuş gibi gösterilmesi beni rahatsız eden durum, sanki bir hastalıkmış gibi. Sadece bir hikayede böyle olsaydı görmezden gelebilirdim ancak iki hikayede de bu durumun böyle lanse edilmesi beni biraz rahatsız etti. Bu konuda ön yargılı olanlar için çok yanlış bir yönlendirme olabilir. Ama onun dışında o karakterlerin yaşadığı zorluklar çok güzel ifade edilmiş. Bu konuda yazarı tebrik etmek istiyorum. Bu konulara değinen çok yazar olduğunu sanmıyorum. Onun dışında içerisinde gerçek dışı ögelerin hafiften yer alması hoşuma gitti. Karakterlerin duyguları o kadar yoğun bir şekilde anlatılmıştı ki kendim de çok derinden hissettim. Ruhuma bazı anlarda tercüme olmuş gibi hissettim. O duyguları yaşamayan anlatamaz bu kadar güzel diye düşünüyorum ama umarım kimse de yaşamaz.
