Anlatamadıklarıyla boğuşurken, hissettikleri ile hamal misali ilerlerken; yalnız olmadığını bilmek belki o yükü hafifletmek için açıp bir şeyler okuyabiliriz.
Kafamdaki sorun neyse öncelikle sadeleştirmekten başlamak istiyorum. Sıkıntıyı küçük bir cümleye dönüştürmek, aslında o kargaşanın da çözümüne ulaşmasına bir adım yaklaşmamı sağlıyor. Hem sorun küçülüyor hem de neticeye giden yol kısalıyor.
Toplum denilen gerçeklik bireylerin birbirleriyle olan etkileşimleriyle birlikte var olur ve toplumsal normları uyum noktasında gösterilen gayret ile devamlılık kazanır. Emile Durkheim’a göre toplumsal dayanışma ağının zayıflaması, anomiye (normsuzluk) yol açabilir ve bu da toplumda düzenin bozulmasın tetikleyecek bir problemdir.
Şimdi bakıyorum da
Takvimler koşmuş sanki zamanı çalıp Eski günler hatırına kalmamış bir an bile
Bir bukle hayal geçmişimden arda kalan
Ne gülüşlerim eskisi gibi kaplıyor güneşi
Ne gözyaşlarım çiseler dudağımda
Neşemi