Elifce

Yazmadığım her şeyin içinde sen vardın, yazdıklarım da ise zaten gizlenmiyordun; zira görünmez kökleri olan insanlar, şiire konu olmaz, şiirin bizzat kendisi olur.
Sayfa 97·Kitabı okudu
Alıntı
Ne Kadar Kitap Kurdusun?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖 40-70p: Hafif bağımlı 👀 80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
… ve ben de öyle yapıyorum.
Bulutlar sen yürürken biraz daha yavaş geçiyor, güneş gökyüzüne daha temkinli dokunuyor ve akşam seni ürkütmemi ister gibi ağır ağır inerek gece sesini kısıyor. Sanki evren senin varlığını incitmemek için kendi ritimini ayarlıyor…
Kapak fotoğrafının tavsiri sanki…
Bir sonbahar vardı ve yapraklar yere düşerken ses çıkarıyor, havası eski mektuplar gibi kokuyordu. Sen ince bir pardesünün içinde biraz üşüyerek yürüyordun; o gün dünya ilk defa bana yaşlanmış gibi görünmedi zira sen sonbaharın ortasında bile taptaze bir başlangıç gibi duruyordun.
Zaman bazen bir akarsu gibi akmıyor bazen bir kanyonun içine sıkışmış gibi duruyor; günler yukardan geçiyor ama sana uğramıyor. Ben öyle zamanlarda, kayaların arasında yolunu arayan bir su gibi kendi içime çekiliyorum.
Şimdi ise bazen içimden tekinsiz tayfunlar geçiyor. Nerede doğduklarını bilmiyorum sadece geldiklerinde her şeyi yerinden ettiklerini, anıların savrulduğunu ve cümlelerin devrildiğini görüyorum.