Elif ERGİN
@elfergin18
My war with myself
-yay-
Okul Öncesi
Lisans
22 Aralık
122 okur puanı
Haziran 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Gazze'de yaşanamamış bütün çocukluklara...
İki defa bırakıp yeniden başladım.Kitap başta sıkıcı geliyordu.Buna rağmen sadece birkaç sayfa daha vakit ayırdım,sonrasına da yetişemedim.Bir baktım,bitivermiş.Nasıl böylesine akıcı bir hâle geldi anlayamadım.Benim için unutulmaz olan nadir kitaplardan biri daha... Yazarın o sürükleyici büyüsü her kelimeye nakış nakış işlenmiş sanki.Yan karakterler hiç beklemediğim anda birer ana karaktere dönüştüler.Küçük hazara Hasan ve Şımarık, vicdanıyla sürekli bir hesaplaşma içinde olan Emir'in dostluk hikayesi bu.(Gerçek olduğu yıllar sonra öğrenilecek bir kardeşlik.)Kitap tümüyle sürprizlerle dolu.Yapılan geriye dönüş teknikleri,iç konuşmalar bile birer tahlil niteliğinde.Değmeyen özverilerin ortaya çıkardığı bile isteye yıpratılmış çocukluklar... Bence hepimizin bir şekilde hissettiği hatta zaman zaman kendini bulduğu müthiş bir kitaptı.Başlarda sarmamasının temel nedeni, benim ön yargılı oluşumdu.Kitap mükemmel bir kurguya sahip... Hiç kimse hayatı boyunca vicdanıyla muhasebede bir Emir can olamaz ancak herkes de dostunu canı pahasına savunacak kadar seven bir Hasan değil.Çocukluğundan itibaren sırf bir Hazara olduğu için dışlanan ölümü de bu ve buna benzer mazeretler nedeniyle bilerek gerçekleştirilen küçük Hazara.Ölü bir çocukluğun yükünü kanatlanıp melek olarak üzerinden atan çocuk ruhlu genç adam,kahraman baba...asla unutamam artık.Vefa borçları geç olmadan ödenmeli.
Bazı karakterler kitaplardan daha unutulmazdır.Hasan da öyleydi benim için.
Belki tuhaf gelecek ama onun da kalbimin bir köşesinde mezarlığı var şimdi.Ölü çocukluğu ondan çalınan hayatı beni derinden etkiledi.Oysa bu sadece bir kitap karakteriyken gerçeği hemen yanı başımızda,Gazze gerçeği.Emir Can yıllar sonra yetim ve öksüz bir çocuğu,Hasan'ın oğlunu geç olmadan sahiplenerek vicdanın sesini susturdu ya
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ruhum acıyor dedi kadın...
Çok değerli bir öğretmenimin hediyesiyle almış olduğum bu kitap hakikaten incelemeye değer diye düşündüm:)
Adanalı olan yazarın bulunduğum coğrafyadaki kültürüne de yakından tanıklık ederek yazmış olduğu "Bir ağacın bütün kuşları" asırlardır süregelen Doğu zihniyetini olumlu-olumsuz yönleriyle ifade ederek topluma ışık tutacak nitelikte.İçeriği kadar dikkatimi çeken diğer kısım ise biçimi oldu. Yazım ve noktalama biçimlerine bu kadar özenen bir kitaba uzun yıllardır rastlamamıştım.Bu nedenle her yönüyle değerlendirilmesi gereken bir kitaptı. Bölümler ve kısa öyküler olarak ilerleyen kitabın akıcı üslubu; bilhassa bir devrin değişmeyen,bir yerlerde hâlâ varlığını idame ettiren "töre"adı altındaki abesle iştigal durumların yanlış sapmalarını,absürtlüğünü okurlara bütün içtenliğiyle yansıtmakta.Cehalet ve bilinçsizlikle büyüyen nesillerden oluşan ebeveynler, onların baskısıyla büyüye(me)n çocukluğu yitik çocuklar...
Ruhumun acısından, canımın acısını hissetmiyorum diyen kadınlar...
Ancak eşi öldükten sonra sevgisini hiç dile getirmediğine pişman olup bir çiçek dahi almadığını fark eden adamlar...
Yazarın eşsiz bir kültürü olan Doğu toplumunu süregelen eksiklikleriyle bu kadar iyi anlatması ancak kitaptaki birtakım yaşanmışlıklara ya tanıklık ederek ya da birebir başrol oynamasından ileri geliyor kanımca.Zira "Yaşadıklarından değil yaşayamadıklarından ağırlaşıyor insan."diyerek devam ediyor ilk sayfalarına yazar.Hepimizin içindeki ağırlıklara işaret edermişcesine..
"Çünkü söyleyemediklerimden sustuklarımdan ağırlaştığımı hissediyorum.." diyor.İçimizdeki kırıkları acıtmasına rağmen inadına yaşattığımızı farkındaymışcasına...
Okunmalı,okutulmalı
Neden bu kadar mükemmelsin Zweig? Birçok cümlede yazarın bu mektubu gerçekten aldığı yanılgısına düştüm.Zira karşılıksız aşk kanımca ancak bu kadar kusursuz işlenebilir.
Ömrünü sevmeye adamış,fakat hiçbir zaman sevilememiş hatta hatırlanmaya değer bile görülmemiş bir kadını anlatıyor büyük yazar.Duyguları daha tomurcuk halindeyken onu bilmeden filizlendiren bir adam bir kadını nasıl soldurabilir? Kitabın her cümlesi bu soruya eşsiz birer cevap niteliğinde.Önce bir çocuk sonra genç bir kız ve nihayet duygularıyla baş başa kalmayı öğrenen olgun bir kadın..
Daha çocukluktan başlıyor bu yaralı kadının iliklerime kadar hissettiğim karşılıksız aşkı.Yaş aldıkça yönetmek yerine daha çok esiri oluyor hislerinin.Platonik bir aşk onunkisi.En az karşılıklı olanlar kadar da tutkulu bir aşk hikayesi.Sevmiyor adam,onun için sıradan bir kadın sadece.Bir insana da "neden beni sevmedin" denmez ki...
Bir ömür ziyan ediliyor bir adam uğruna
Anımsamıyor adam
Yitip gittikten sonra bile kadın
...
Aşk, hakikaten insanı hem olgunlaştırıyor hem de hiç istemediği bir kişiliğe dönüştürüyor
Bu kitap için özellikle okuyun demeyeceğim.Ya kendinizi hazır hissettiğinizde okuyun ya da kendinizden bir parça bulacağınızı düşündüğünüz zaman
Kafa dağıtmak isteyenlere...
Puan vermedi·420 syf.··
Beğendi
·2023 26. kitabı
·36 saatte okudu
·Okunma: 23 Ekim 2023 00:29
"Aymesev"
Sadece adıyla bile farkını ortaya koyduğunu söylemek çok da abartı olmaz sanırım.Olağanüstü bir kurgu.İki ailenin asırlar süren kan davaları karşılıklı bir sözleşmeden sonra son bulur.Ta ki ailelerin küçük oğulları aynı kız tarafından kandırılana dek.Üslup olarak ise gayet akıcı ilerleyen,benim de iki gün içerisinde üç saat ayırarak bitirdiğim bu kitapta yer yer mantık hataları olsa da en sondaki sürpriz bütün açıkları kapatacak türden bir içeriğe sahip, özellikle öneriyorum..
Temiz kalan,elleri çamur çocukluğumuzdu; kirlenense dünya..
Dedemin bakkalı:
90'ların afacan çocuklardan sadece biri ve onun dedesinin çıraklığını yaparken yaşadığı maceralar anlatılıyor.Basta çocuk kategorisi için olduğunu düşünsem de çocukluğuna özlem duyan yetişkinlere de hitap ettiği bitirdikten sonra edindiğim bir tecrübeydi.
Herkesin okuması gereken fakat nadir insanların kendini bulacağı bir kitap.Nadir insanlardan kastım da direkt olarak Y kuşağı yani gerçekten çocukluğuna hak ettiğini yaşatan hak ettiği gibi de yaşayan kuşak.Ne yazık ki biz o kuşak gibi akşamlara kadar dışarda oyun oynayıp annelerimizin dışardan topladığı elleri çamur çocuklar olamadık.Hak etmediğimiz için mi,kirlenen dünya olduğu için mi? Söz sizin...