Ne yapsın, nâ-ümîd olsun mu Şark'ın intibâhından,
Perîşan ruhumuz, hâib, dönerken bâr-gâhından?
Bu haybetten usandık biz, bu hüsrân artık elversin!
İlâhi! Nerde bir nefhan ki, donmuş hisler ürpersin,
Serilmiş sîneler kâbûsu artık silkinip üstünden,
"Hayat elbette hakkımdır!" desin, dünya "değil!" derken?