Sorunum buydu. Bunca zamandır evrenin sırlarını, kendi bedenimin sırlarını çözmeye çalışıyordum. Tüm cevaplar burnumun dibindeydi oysa ben bile farkına varamadan sürekli onlarla savaşmıştım. Dante’yle tanıştığım ilk anda ona aşık olmuştum. Sadece kendime fark ettirmemiş, düşündürmemiş, hissettirmemiştim. Babam haklıydı. Ve annemin söylediği şey doğruydu. Hepimiz kendi savaşlarımızı veriyorduk.
‟Her zaman her şeyi bilmek gerekmiyor. Bilmemenin de kıymetini biliyorum ben. Bilmemek insanca bir şey. Uzay gibi. Çözümlenemez ve karanlık” diyorum, ‟ama tamamen değil.”