elif tuğçe ERSÖZ
@elftgce
Şu anda okuduğu kitaplar
Mangalın önünde bir zaman ikimiz de konuşmadan oturduk. Mutluluğun, basit ve açık bir şey olup, bir bardak şarap, bir kestane, kendi halinde bir mangalcık, ve denizin uğultusundan başka bir şey olmadığına aklım yattı. Yalnız, bütün bunların, mutluluk olduğunuinsanın anlayabilmesi için basit ve açık bir kalbe sahip olması gerekiyordu.
Reklam
Şimdiye kadar olanlar da
aslında olmamışlar, iz bırakmadıklarına göre... İyi aile çocuğu olunca,
yanmadan öğreniyorsunuz ateşten uzak durmayı. Ama hiç değilse bir kere
yanmak lazım.”
Tiksinti duydu
birden adamlardan ve herkesten. Herkesten tiksinince de yalnızlık büyüdü
içinde. Yalnızlık büyüyünce anlam kayboldu. Yalnızlık boşluğa arkadaştı.
Herkes kendisiyle dolduruyordu anlamsızlığın yarattığı boşluğu ya da tersi,
boşluğun yarattığı anlamsızlığı, her neyse işte.
Hayatın tek doğrusu yoktu, hayatın birkaç ya da birçok doğrusu da
yoktu, hayatın sayısız doğrusu, sayısız yanlışı vardı, her hayat tekti,
benzersizdi.
Masada tek başına kalınca rakısını çabucak bitirdi Selda. Ağlamak
geliyordu içinden. Evde olsaydım, diye düşündü, ağlaya ağlaya
uyuyakalırdım. İçindeki boşluk sık sık ağlatıyordu Selda’yı. Hayatının nabzı
ne kadar düşüktü. Sanki hamurunda bir şey eksik bırakılmış, Selda büyüdüğü,
her yıl bir yaş daha aldığı halde, hayatın yakıcı tadının alındığı o tamlığa, o
biraz azametli olgunluğa varamamıştı.
Reklam