Hiçbir erkekten nefret etmeme gerek yok; beni incitemezler. Hiçbir erkeği pohpohlamak durumunda da değilim, bana verebilecek hiçbir şeyleri yok çünkü. Böylelikle kendimi insan ırkının diğer yarısına karşı hiç farkında olmadan yeni bir tutum benimsemiş olarak buldum. Bir sınıfı veya cinsiyeti bütün olarak suçlamak saçmaydı.
Zira kadın gerçekleri söylemeye başlarsa aynadaki figür küçülür. Erkeğin yaşam sevinci azalır. Eğer erkek kendisini kahvaltı ve akşam yemeğinde olduğunun en az iki katı büyüklüğünde göremezse, hükümler vermeye, yerlileri uygarlaştırmaya, kanunlar çıkarmaya, kitaplar yazmaya giyinip kuşanıp resmi şölenlerde nutuk çekmeye nasıl devam edebilir?