Ana-Baba ve ÇocukPsikoloji
Çocuğun sınırlı dünyasının tek dayanağı ve anlamı, ana-babasının sevgisidir. Bu sevgiyi yitirmemek için gösterdiği çaba sayesinde giderek kendi kendisini yönetmeyi öğrenir.
Ama çocuğa verilen bir şey yoksa, yitirecek şeyi de yoktur.
Reklam
Ana-Baba ve ÇocukPsikoloji
Geleneksel aile yapısı içinde babanın durumu aslında oldukça güçtür.
Genellikle biçimsel de olsa otoriteyi baba temsil eder. Kendisine duyulan saygı, korku ile eşanlam taşır.
Anne, çocuklara daha yakındır ve onlara ilişkin konularda gerçek karar organıdır.
Engelleyici ve cezalandırıcı nitelikte olan kararların uygulanması ise babaya bırakılır. Bu durum babayı aile içinde oldukça sevimsiz bir yere koyabilir. Geleneklerin kendisine verdiği bu rolü sürdürme durumunda kalan baba, çoğu kez çocuklarıyla yakın ve sıcak ilişkiler kurmaktan alıkonmuş olur.
Ana-Baba ve ÇocukPsikoloji
O denli ki, birçok ailede görünürde baba tarafından alınan kararların asıl sahibi annedir, ama bu durum babanın erkeklik rolüne gölge düşürmeyecek biçimde yönetilir.
Kararı anne verir, baba ilan eder. Kararların sonucundan ise baba sorumlu tutulur.
Bu yönden değerlendirildiğinde, toplumumuzda aile yapısının biçimsel olarak babaerkil, ama gerçekte üstü kapalı bir anaerkil yapıya sahip olduğu bile söylenebilir.
Ana-Baba ve ÇocukPsikoloji
Anne ve babanın aynı çocuğa karşı hissettikleri farklı, hatta birbirinin tam karşıtı olabilir. Üstelik bazı ailelerde çocuklar anne ve baba arasında parsellenir. Genellikle kızlardan biri babanın, erkeklerden biri de annenin favorisi olur.
Bu gibi durumlar, evlilikleri içinde kendilerini yalnız ve anlaşılmamış hisseden eşlerde daha sık görülür.
Ana-Baba ve ÇocukPsikoloji
Parasal bunalımlar, mutluluk ya da anlaşmazlıklar, yalnızlık duyguları, başarılar ya da başarısızlıklar, doğacak çocuğa yönelik duygulara damgasını vurabilir.
Bu duygular bazı ana-babanın kendi geçmişinde gerçekleştiremediği umut ya da beklentileri de içerebilir.
Anne ya da baba, kendi yaşamında yapmak isteyip de yapamadıklarının umudunu çocuklarıyla sürdürmek isteyebilir.
Kimi ise vaktiyle annesi ya da babası ile yaşayamamış olduğu yakınlığı çocuğu ile gerçekleştirebileceği sanısına kapılır ve bu beklentilerini çocuğun yerine getirmesini bekler.
Bazı ana-babalar, çocuklarına kendi anne ya da babalarının adını vererek bu durumu somutlaştırırlar.
Kimi anne ve baba için ise özdeşleşme olumsuz yönde olur; kendi anne ya da babalarına duydukları kızgınlığı çocuklarına yansıtarak sürdürürler.
Bazen anne ya da baba kendisine ilişkin bilinçdışı değersizlik duygularını çocuğa yansıtabilir ve çocuğun kişiliğinde hoşlanmadığı kendisini görür. Böyle durumlarda genellikle çocuk ile anne ya da babanın cinsiyeti aynıdır, babanın duyguları oğlunda, annenin duyguları ise kızında yaşanır.
Reklam