Elif K.
@eliferdgr
Hacer Hanım'ın eşyalarını götüren araba konaktan uzaklaşırken, Mazhar salonun penceresinde dalgın dalgın dikiliyordu. Ne olursa olsun, giden eşyalar annesinindi, artık ondan ayrılıyordu.
Kim bilir, belki bir daha bir araya gelmeyeceklerdi. Ne tuhaftı șu dünya! Birtakım maddi sebepleri bilinmekle beraber, daha önce bilinmeyen meçhullerden geliniyor, doğuluyor, büyünüyor, bir zaman bir arada haşır neşir olunuyor, birbirine alışılıyor, sonra yavaş yavaş dağılınıyordu. Bütün bunlar nasıl da ağır ağır, alıştıra alıştıra oluyordu. Ezellerden ebedlere bitmez, başı sonu olmayan bir yolculuk!
Reklam
Başta annesi, şu basit insanlara öyle tutuluyordu ki. Para hemen hemen her şeydi gözlerinde. Namus, şeref, haysiyet, devrimin yıktığı yahut da yıktığını sandığı kalıntılarla savaşmayı kendine vazife edişi hemen hemen aptallıkla denkti. Nesine lazımdı' Yalandan devrimci görünüp gizliden gizliye işini uydursa kim farkına varacaktı?
Mazhar'sa bunu anlamıyordu, anlamayacaktı. Ya devrimciydi, ya değil. Devrimciyse, devrimin savaşmayı kabullendiği kalıntılarla kıyasıya savaşmak, isterse milyonluk çıkarı olsun, sırtını dönmeliydi.
