Elif Çobanoğlu
@eliffcbnoglu
132 okur puanı
Ağustos 2020 tarihinde katıldı
İnsan bekler, bekler, bekler, şakakları zonklayana denk düşünür, düşünür, düşünür. Hiçbir şey olmaz. İnsan yalnız kalır.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Ama ne kadar soyut görünürlerse görünsünler, düşünceler de bir dayanak noktasına gereksinim duyarlar, yoksa kendi çevrelerinde anlamsızca dönmeye başlarlar; onlar da hiçliğe katlanamaz.
Bir aşağı bir yukarı yürürdü insan, düşünceleri de onunla bir aşağı yukarı, bir aşağı bir yukarı yürüyüp dururdu.
Suskunluğun siyah okyanusundaki cam fanuslu bir dalgıç gibi yaşıyordu insan, kendisini dış dünyaya bağlayan halatın kopmuş olduğunu ve o sessiz derinlikten hiçbir zaman yukarı çekilmeyeceğini ayrımsayan bir dalgıç gibi hatta.
...bütün çevreme ve hatta kendi bedenime bile tümüyle hiçlik egemendi.